อย่าอยากกอดพ่อแม่ ในวันที่ท่านอยู่ในกรอบรูป (เขียนไว้ซึ้งมาก)


มีคำโบราณ เคยกล่าวไว้ว่า

“มีผู้สูงอายุอยู่ในบ้าน…เหมือนมีสิ่งล้ำค่า”บ่อยครั้งที่เรามักจะใส่ใจคนนอกบ้าน มากกว่าคนในบ้านทั้งให้ความสำคัญและใช้เวลาอยู่กับคนนอกบ้านมากกว่าแต่กับคนในบ้าน กลับ

“ละเลย”ความรู้สึกเขาไปซะอย่ างงั้นอาจจะเป็นเพราะ

“ความเคยชิน”ที่คิดว่า เจอกันอยู่ทุกวันเดี๋ยวค่อยดูแลจึงทำให้เราเลือกที่จะเมินเฉยต่อคนในบ้านไม่ต้องรีบร้อนที่จะทำอะไรให้ท่าน เพราะกลับมาบ้านก็ยังต้องเจอกันอยู่แต่คุณกำลัง…ลืมอะไรไปอยู่หรือเปล่า

blank

“พ่อแม่”ไม่ได้มีเวลาอยู่กับเรา หรือรอเราไปได้…ตลอดชีวิตดังนั้นจงให้

“ความสำคัญ”ท่านเป็นอันดับแรก…ก่อนเสมออย่ าเอาของโปรดมาให้กินในวันที่พ่อแม่กินไม่ได้อย่ าพาไปเที่ยว ในวันที่พ่อแม่ไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินอย่ าขอโทษพ่อแม่ ในวันที่สายเกินไปแล้วอย่ าอย ากจับมือ ในวันที่พ่อแม่ ไม่รู้สึกแล้ว

blank

อย่ าบอกรัก บอกคิดถึง ในวันที่พ่อแม่ไม่ได้ยินแล้วอย่ าอย ากกอดพ่อแม่ ในวันที่เหลือเพียงแต่รูปท่านให้กอดอย่ ารอกราบเท้าพ่อแม่ ในวันสุดท้ายของชีวิตท่านพ่อแม่ สามารถรอลูกได้เสมอ แต่ชีวิตท่านอยู่ไม่ได้ตลอดไปอย่ ามองว่า…พ่อแม่

blank

“เป็นเพียงคนเฝ้าบ้าน”เมื่อก่อน ตอนที่ยังพูดไม่เป็น ใครกันที่เป็นคนสอนให้พูดได้เมื่อก่อน ตอนที่ยังเดินไม่เป็น ใครกันที่สอนให้เดินได้เมื่อก่อนตอนที่ยังกินข้าวเองไม่เป็น ใครกันที่ป้อนข้าวป้อนน้ำเมื่อก่อนตอนที่อาบน้ำเองไม่เป็น ใครกันที่ล้างให้ โดยไม่นึก รั ง เ กี ย จ

blank

“ชีวิตทุกคนมีค่า เพราะเวลานั้นมีจำกัด”บนโลกใบนี้มีความไม่เที่ยงอยู่มากถ้ารู้ว่าเวลามีไม่มากก็จงทำสิ่งดีๆให้กันมากๆอย่ าไป ท ะ เ ล า ะ หงุดหงิดใส่กันหรือมัวแต่มีอคติเพราะมันเสียเวลาที่มีค่าไปโดยเปล่าประโยชน์หากยังมี

“โอกาส”ได้ดูแลท่านอยู่ ก็จงรีบทำซะ

ที่มา : stand-smiling

Back To Top