อย่าอยากกอดพ่อแม่ ในวันที่ท่านอยู่ในกรอบรูป (เขียนไว้ซึ้งมาก)

thumbnail


มีคำโบราณ เคยกล่าวไว้ว่า

“มีผู้สูงอายุอยู่ในบ้าน…เหมือนมีสิ่งล้ำค่า”บ่อยครั้งที่เรามักจะใส่ใจคนนอกบ้าน มากกว่าคนในบ้านทั้งให้ความสำคัญและใช้เวลาอยู่กับคนนอกบ้านมากกว่าแต่กับคนในบ้าน กลับ

“ละเลย”ความรู้สึกเขาไปซะอย่ างงั้นอาจจะเป็นเพราะ

“ความเคยชิน”ที่คิดว่า เจอกันอยู่ทุกวันเดี๋ยวค่อยดูแลจึงทำให้เราเลือกที่จะเมินเฉยต่อคนในบ้านไม่ต้องรีบร้อนที่จะทำอะไรให้ท่าน เพราะกลับมาบ้านก็ยังต้องเจอกันอยู่แต่คุณกำลัง…ลืมอะไรไปอยู่หรือเปล่า

“พ่อแม่”ไม่ได้มีเวลาอยู่กับเรา หรือรอเราไปได้…ตลอดชีวิตดังนั้นจงให้

“ความสำคัญ”ท่านเป็นอันดับแรก…ก่อนเสมออย่ าเอาของโปรดมาให้กินในวันที่พ่อแม่กินไม่ได้อย่ าพาไปเที่ยว ในวันที่พ่อแม่ไม่มีเรี่ยวแรงจะเดินอย่ าขอโทษพ่อแม่ ในวันที่สายเกินไปแล้วอย่ าอย ากจับมือ ในวันที่พ่อแม่ ไม่รู้สึกแล้ว

อย่ าบอกรัก บอกคิดถึง ในวันที่พ่อแม่ไม่ได้ยินแล้วอย่ าอย ากกอดพ่อแม่ ในวันที่เหลือเพียงแต่รูปท่านให้กอดอย่ ารอกราบเท้าพ่อแม่ ในวันสุดท้ายของชีวิตท่านพ่อแม่ สามารถรอลูกได้เสมอ แต่ชีวิตท่านอยู่ไม่ได้ตลอดไปอย่ ามองว่า…พ่อแม่

“เป็นเพียงคนเฝ้าบ้าน”เมื่อก่อน ตอนที่ยังพูดไม่เป็น ใครกันที่เป็นคนสอนให้พูดได้เมื่อก่อน ตอนที่ยังเดินไม่เป็น ใครกันที่สอนให้เดินได้เมื่อก่อนตอนที่ยังกินข้าวเองไม่เป็น ใครกันที่ป้อนข้าวป้อนน้ำเมื่อก่อนตอนที่อาบน้ำเองไม่เป็น ใครกันที่ล้างให้ โดยไม่นึก รั ง เ กี ย จ

“ชีวิตทุกคนมีค่า เพราะเวลานั้นมีจำกัด”บนโลกใบนี้มีความไม่เที่ยงอยู่มากถ้ารู้ว่าเวลามีไม่มากก็จงทำสิ่งดีๆให้กันมากๆอย่ าไป ท ะ เ ล า ะ หงุดหงิดใส่กันหรือมัวแต่มีอคติเพราะมันเสียเวลาที่มีค่าไปโดยเปล่าประโยชน์หากยังมี

“โอกาส”ได้ดูแลท่านอยู่ ก็จงรีบทำซะ

ที่มา : stand-smiling

Back To Top