ข้อคิดสอนใจ หมาที่ว่าดุ ยังไม่น่ากลัวเท่าใจคน


ในซอยบ้านจะมีหมาตัวนึงมันคงไม่ค่อยชอบ ขิ้หน้าผมเท่าไหร่ ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านหน้าบ้านมัน

มันจะเห่า กระโจนใส่ประตูเหล็กอย่าง บ้าคลั่ง

ปานกับว่าผมเคยไปฆ่าแม่มัน ตๅย เวลาผมไปซื้อของหน้าปากซอย

ผมเคยเล่าให้พ่อฟังว่าไม่กล้าไปกลัวหมา พ่อบอกผมว่าไม่ต้องกลัวหรอก..

หมาที่ดุที่สุด ให้ลูกชิ้นมันทุกวันๆ ซักวันมันก็จะเชื่องเอง

นับแต่วันนั้นผมเจียดเงิน 5 บาทซื้อลูกชิ้น 1 ไม้

ผมกินสองลูกแบ่งหมา 2 ลูกทุกวัน

วันแรกๆ มันแทบจะกระโดด กัด มือผมให้ได้

ถ้าไม่มีประตูเหล็กผมคงมือขๅดไปแล้ว

คาถากันสุนัขดุ ~ บทสวดมนต์ ก่อนนอน พระบูชา

วันเวลาผ่านไปไม่นาน มันไม่เห่าผมอีกเลย กระดิกหางรอผมทุกเย็น

วันหนึ่งเจ้าของบ้านปิดประตูไม่สนิท มันวิ่ง

กระดิกหางมาหาผม หยอกเล่นกับผม สนุกสนาน

ตั้งแต่วันนั้นเราเป็นเพื่อนกัน วิ่งเล่นกันมาโดยตลอด

โตมาผมจึงนึกถึงคำพ่อสอน..

หมาที่ว่าดุ ๆ เราหยิบยื่นไมตรีให้มอบความเป็นมิตรให้

“ดุแค่ไหนก็กลายเป็นเชื่ อ ง”

แต่กับคนต่อให้เราดีแค่ไหนจริงใจแค่ไหน เลี้ยงอาหารดีแค่ไหนก็ยังหั กหลังเราได้

ลูกชิ้นไม่กี่ไม้ซื้อใจหมาได้ตลอดชีวิต กับคนต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน ก็เชื่อใจไม่ได้จริง ๆ

“หมาที่ว่าดุ.. ยังไม่น่ากลัว เท่าใจคน”

อย่าดูถูกหมา.. เพราะมันซื่อสั ตย์กว่าใครบางคน

บางคน.. ก็ดีด้วยจริงๆ

บางคน.. ก็ดีแค่ต่อหน้า

บางคน.. ก็เอาเราไปนินทา

บางคน.. ก็คอยอิจฉาเรา

หน้าที่ของเราก็แค่รักษาคนดีๆ ไว้

ส่วนคนอื่นก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิต แค่เราอย่ า เสี ย ความเป็นตัวเราก็พอ

ไม่จำเป็นต้องฉลาดกับเรื่องที่ควรแกล้งโง่ อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

ถ้าเราดีกับใครเค้าจะดีตอบกลับมา

แต่โลกแห่งความเป็นจริง

สอนเราว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป..

ขอบคุณข้อมูลจาก khobjainas

Back To Top